आई तू कशाला गं जातेस ऑफिसात?

माझा दोन वर्षांचा मुलगा अपूर्व डे-केअर मधे जाताना सहसा रडत नाही. अगदी लहानपणापासून तो तिथे जात असल्यामुळे त्याची सगळ्यांशी मस्त गट्टी जमली आहे. मला मजेत टाटा करून तो त्याच्या मित्र-मैत्रिणींशी खेळायला सुरवात करतो. पण कालचा दिवस मात्र वेगळा होता. काल अपूर्व मला सोडायला अजिबात तयार नव्ह्ता. मी बराच वेळ त्याची समजूत घातल्यानंतर त्याने मला जाऊ दिलं, पण खिडकीतून मला जाताना पाहून तो परत रडायला लागला. मी मन घट्ट करून तिथून निघाले खरी, पण ऑफिसच्या वाटेला लागल्यावर मला खूप अपराधी वाटायला लागलं. आणि मग लहानपणी किशोर मासिकात वाचलेली एक कविता आठवली. कवीचं नाव लक्षात नाही, तुम्हाला आठवत असेल तर जरूर कळवा!

आई तू कशाला गं जातेस ऑफिसात
त्या राजूची आई बघ नेहमी असते घरात

तुला वाटते आपली बाई सांभाळते छान
ती सारखी बडबडते तोंडात धरून पान

शाळेतून घरी येताच राजूची आई दारात
बंद दार पाहून मला रडू येतं जोरात

गोष्टी ऐकता ऐकता राजूचा भात संपतो
थंडगार जेवण मी कसेतरी गिळतो

तू म्हणतेस हवा ना आपल्याला फ्रीज अन टीव्ही
मला यातलं काही नको फक्तं हवी आई

आई-वडील दोघं नोकरीवर जाण्याचे फायदेतोटे आम्ही दोघांनी जाणीवपूर्वक स्वीकारले आहेत. म्हणूनच रोज अपूर्वला डे-केअर मधे सोडताना माझी चलबिचल होत नाही. पण एखादा दिवस असा येतो, की ह्या कवितेतल्या मुलाच्या जागी दिसणारा अपूर्वचा चेहरा मला अस्वस्थ करून सोडतो!